14 Ocak 2010



BİZ - SİZ - ONLAR!



İş görüşmelerimden henüz umduğumu bulamadım, bulduklarımla yetinmeye çalışıyorum ama bu kez ben onların umduğu kişi olmuyorum...

Kısaca sayısız yere başvuru yapmama rağmen efendim, kimisi askerliği, kimisi tecrübesizliği bahane etti, askerlik bahanesine verecek cevabım var elbet, ama tecrübesizliğin mazereti ne yazık ki yok, zaten tecrübe kazanabilecek zamanı olmuyor ki insanın, firmaların diploma beklentisini karşılayabilmek için... :) Yine de moral bozmuyorum, ama evde oturmaktan sıkılıyor be insan...

Ordan burdan birkaç paragraf yazayım da, sessiz kalabilirim bir süre daha, Annem çevresindeki iki torunla kafayı yemek üzere, Ortanca ve Küçük ablam tıpkı çocukları gibi her şeyden kavga edebiliyorlar haftada bir küsüp sonra yeniden ve yeniden...

Büyük ablam kızlarını evlendirdikten sonra zaman harcama teknikleri üzerinde çalışıyor... Çünkü çocuklar olmayınca can sıkıntısını atıp, zaman harcayacak başka birşey kalmadı ona da...

Büyük abimle hatırlayamadığım uzun yıllar boyunca ilk kez, geçen gün, telefonda, ilk bireysel konuşmamı yaptım... Tuhaftı sanırım buna da alışabilirim zamanla... Kumarı bırakmış, kayınpederinden habersiz eve gidip yengemle ve çocuklarla zaman geçiriyormuş...

Diğerleri kendi halinde... Ben mi? Ben şu sıralar kafamı dinliyorum, evlenmeden evini ayıran ilk çocuk olmanın verdiği huzurla...
NaKHaR

30 Aralık 2009




İPLER SERBEST


O kadar çok şey oluyor ki, hangi birini kafamda tartacağımı düşünüp duruyorum...

Friendfeed ve Twitter hayatımıza gireli mertlik bozuldu, blog öylece boşlukta süzülür oldu... Bende gelişme çok, son dört aydır iş için başvurularımın, görüşmelerimin haddi hesabı yok, şanssızlığım mı desem, yoksa sahip olduğum herşeye canımı, dişime tırnağıma mevzusu haline getirmeden sahip olamadığımdan mı olmuyor bilemiyorum...

25 Kasım'da evimi tuttum, 29 Kasım'da taşındım üç dört günde yerleştim... koca bir ayı doldurdum yani...

İş bulup başlama dışında hiçbir gerginliğim yok, ipleri serbest bıraktım, annemin "aç mezarı mı var?" cümlesiyle herşeyin olacağına varmasını bekliyorum... Bütün iş beklentilerimi yeni yılın ilk 2 haftasına bıraktım...

Umutlarınızın gerçekleşeceği yeni yılınızı kutlarım...Şanslı, mutlu, huzurlu günler geçireceğiniz bir 2010 dilerim...NaKHaR

19 Aralık 2009



BENCİL!



Hayatımın şimdiye kadar ki evrelerinde hiçbir zaman bencil, sadece kendi için yaşayan biri, olmadım... Tanrının, ayağımın altına serdiği zorlu setlerle dolu gökkuşağında, sebat ve sabırla yürüyüp, yolun sonunda vaad edilen kapılara ulaşma çabası içindeyim...

İnsanların isteklerine karşılık verdikçe, daha fazlasını istiyorlar sizden, bir sınırınız olmalı bu yüzden, bencil olmanız gereken, küçük de olsa bir alanınız olmalı...

Bencil olanlar ayakta kalıyor evet! Ama bir gün mutlaka son buluyor onların saltanatı! Umudunuzu yitirmeyin... Bencil insan, bir şekilde gardını düşürecektir.

Köprüyü geçen bütün ayılar dayı olmuştur, ayıların tecrübesini kazandığımızda, elinizdeki diploma sizi ayı terbiyecisi yapacaktır. Onlarında korkusu budur!

Bir gün vaat edilen o kapıları bulacaksınız...NaKHaR


08 Aralık 2009




TANIŞTIRMA SERÜVENİ

(final)


Bilenler bilir, Annemle Gaykedi'yı tanıştırma serüvenimde bir yandan annemi işlemeye, bir yandan uygun bir ortam oluşturmaya çabalıyordum, O çok stresli AN geçti...

Beklediğim üzere annem gaykedi'yi görünce somurtmadı, huysuzluk yapmadı ve onu kovmadı, beraber yenilen bir akşam yemeği, beraber içilen çaylar eşliğinde, tatlı mı tatlı bir sohbet gerçekleşti... Sonrasında nabız ölçme cihazımı anneme doğrulttuğumda...

- "Maşallah çok konuşkan, hiç de sıkılmadı benden, ağzının tadını da biliyor yemek konusunda" gibi övgüler aldım...

Korkular, stres yapmalar çok şükür yersiz kaldı, gecenin sonunda Annemde, Ben de, Gaykedi de çok mutluyduk, Tanrı nazardan saklasın..Amin...NaKHaR



04 Aralık 2009




YENİ YILDA
ÇOCUK OLMAK!


Ben çocukken hediye beklerdim yılbaşlarında, isimsiz kahramanlarım olsun isterdim... İlla ki önüme ya kuruyemiş gelirdi ya da tombala... Şans hiç benden yanada olmazdı üstelik, ama kazanırdım üzülmeyeyim diye benim kağıdımdaki rakamları çekerdi ablamlar...

Oysa ben çocuktum oyuncak beklerdim oynamayı beceremesem de, tahrip etsem de... Yıllar geçti büyüdüm yeğenlerimin noel baba isimli kahramanı olmaya çalışıyorum...

Bu yıl başında siz de bir çocuğun isimsiz kahramanı olabilirsiniz... NaKHaR

Detaylı Bilgi