Geçmiş Henüz Geçmemiş!

Standart bir insan ömrü boyunca bütün duyguları yaşar; kazanır, kaybeder, avucunda sanır, avcunu yalar, düşer, kalkar, kızar, ağlar, güler, koşar, coşar, durulur, yorulur ve daha ne kadar duygu varsa öylesine yaşar ki bir gün gelir, el elde el başta, ellerini ovuştururken, ellerini göğsünde kavuşturmuş otururken buluverir kendini…

Herkes yalnız yaşar duygularını, sırt üstü pamuk tarlasına uzandığımız da olur hiç ummadık yerden vurulduğumuz da…

Böyle büyürüz işte, yaralanarak, yaralarımızı sara sara, arada kabuklarını yolar acıtırız unutmamak için geçmişi…

Geçmiş demişken, hatırlatın anlatayım neler geçmiş başımızdan…N

Kasım Patı'rtısı !

Tanrı'nın kasım ayını bana ve aileme özel kıldığını düşünürüm. Verdikleriyle ve aldıklarıyla her kasım ayı bir yandan hüzün, bir yandan umuttur benim için...

Aile ölümleri hep kasım ayında gerçekleşir ve ardından yine Kasım'da buluruz biz mutluluğu yıllar evvel olduğu gibi her yıl Kasım yaşatır bizi...

Yılları farklıdır ama Tanrı her kasım ayında, benden biraz götürür

 Babaannemi, Dedemi, Babamı, Anneannemi... can acısı bırakır geriye

Yine her kasım ayı bana bir güzellik bahşeder Tanrı, daha güçlü çıkarım her Kasım'dan

Tıpkı 9 yıl önce Kasım'da bahşettiği sevgilim gibi... Bu yüzden bizim ailenin adı bir nevi kasımpatı... N

BURNOUT!

Uyandım! İçimde kopan kıyametlere inatla alaycı, yalancı, yabancı bir gülümseme seyiriyor dudaklarımın kenarlarında, insanları izliyorum… Biliyorum korkuyorlar! TV her daim açık, karşısında dirseklerimi dizlerime dayayıp ağrıdan oturamayacak ve gözlerim uykuya yenik düşene kadar oturuyorum… Aklımın içinde kararsız hücreler dolaşıyor. Karar alıyor, uygulamıyor, durağan bir şekilde oturmaya bolca ve boş vakit geçirmeye devam ediyorum… Kalkıp silkelenmek üzereyken ne gerek var sesiyle sendeliyorum.

NE GEREK VAR! İşte bizi bitiren bu! N

9

9 Yıl, Ölen bedeninin ardından, kimbilir hangi ülkede, hangi isimle çağırılan ve senin ruhuna sahip bir çocuk bugün 9 yaşına bastı... Reenkarnasyona kısmen inansam da gerçek fikrim olamayacak kadar ütopik geliyor tüm bunlar...

Seni Özlüyorum Baba... N

UYUMAK!

Şanslı’dan sonra ilk kez dün akşam tek başıma kaldım evde, zordu, çok!

Televizyona baktım bir süre, eksiklik vardı, huzursuzluk, ben TV izlerken hiç rahat durmazdı, prime time zamanı onun kudurma zamanıydı… TV tat vermedi…

İnternete baktım… O da bir yere kadar oyalıyor insanı, günlük geyikler, eğlenceli anların paylaşımı, normalde katıla katıla gülebileceğim şeylere tepki veremedim, evde bir tıkırtı eksik…

Uyudum sonra, uyumaya çalıştım… uyuyamadım… arada bir tıkırtı işitip gözlerimi açıyorum, ya yan komşu ya da merdiven boşluğundaki fareler…

Bir karanlık çöküyor eve, sabaha karşı beşten sonra, bütün ışıklar açık sırtıma yastık sıkıştırıp uyuyakalmışım, rüyamda şanslının patileriyle uyandım, telefonumun alarmı!

Sanırım bu işi başaramayacağım… N