ÖLÜMLERİM KALIMLARIM - I
Ölümlerim !
Herkes gibi ben de hayatımın sayılı ölümlerine sahibim, bebekler, çocuklar, büyükler ve zamanı gelen yaşlılar... Her ölüm zamanlıdır derler ya, ben bunları zamansız yaşadım...


Babaannem: 80 yaşlarında dedem öldükten sonra... hep o çok sevdiği diğer çocuklarının yanında kaldı, bizi en kötü zamanlarımızda yalnız bırakarak... 15 yaşındaydım... Son nefesini halamlarda vermişti... Ölmeden önce neden bizde durmadığını halama ''Cenaze masraflarımla uğraşmasınlar'' diye açıklamış... Bu sözlerden sonra bendeki saygısını tekrar kazanmıştı...
Herkes gibi ben de hayatımın sayılı ölümlerine sahibim, bebekler, çocuklar, büyükler ve zamanı gelen yaşlılar... Her ölüm zamanlıdır derler ya, ben bunları zamansız yaşadım...
Erkek Kardeşim: Doğumu gibi ölümü de benim hayatım için bir çok olaylara sebebiyet veren ilk insan evladı... 3 yaşındaydım.. Adımın değiştirilmesinden, kimin çocuğu olduğuma karar verememe düşüncelerinin oluşmasına kadar herşeyi onun ölümüyle yaşadım...
Erkek Yeğenim: Büyük ablamın evliliğinden olan 3. çocuğu, 9 yaşındaydım... ilk erkek yeğenimdi... Uzaktan da olsa yapılan akraba evliliğinin 3. meyvesi... bebekliğinden beri öylece evin tavanını seyreder, arada bir gülümserdi... 6 aylık yaşamında hiç bize bakabildiğini bilmiyoruz...

Kız Yeğenim: Büyük ablamın 4. çocuğuydu, 12 yaşındaydım... Yine akraba evliliğinin zararları neticesinde 4 yıllık yaşamında hiç büyümedi... Hiç anne diyemedi, ağlayamadı, gülemedi... Sürekli hortumla ve şırıngayla sıvı gıdalarla beslendi...
Büyükbabam: 90 yaşlarında tüm akıl fonksiyonlarını yitirdi... 12 yaşındaydım.. Şizofrenik bir şekilde sürekli bizlere ölmüş kardeşlerinin isimleriyle seslendi... oturma odasına getirdikçe sürüne sürüne misafir odasına gider kendi kendine konuşurdu... Son nefesini verdiğinde babamın o alışagelmiş şekilde gözlerinin dolmasına ilk kez şahit oldum... Nedense dedemi evden çıkartıp gittiklerinde gülüp oynamıştım...

Babaannem: 80 yaşlarında dedem öldükten sonra... hep o çok sevdiği diğer çocuklarının yanında kaldı, bizi en kötü zamanlarımızda yalnız bırakarak... 15 yaşındaydım... Son nefesini halamlarda vermişti... Ölmeden önce neden bizde durmadığını halama ''Cenaze masraflarımla uğraşmasınlar'' diye açıklamış... Bu sözlerden sonra bendeki saygısını tekrar kazanmıştı...
Babam: Bu ölümlerin içinde yüreğime tonlarca ağırlığında taş koyan babamın ölümü oldu... 22 yaşındaydım.. En ihtiyacım olan zamanlardaydı... Ölmeden 3 yıl içinde sigara hariç tüm alışanlıklarını bıraktı... Diyabete (şeker) bağlı olarak kalp ve böbrek yetmezliği, karaciğerin su toplaması gibi nedenlerle son nefesini hiçbirimiz yanında yokken verdi... Artık rüyalarımda görüşüyoruz sessiz konuşuyorz sadece gözlerimizle...
Bir ölüm, o ölümün öncesinde ve sonrasında yaşananlar, ve her anıldığında eskisi kadar yoğun olmasa da yaşanmaya devam edenler... bir ölümü en çok o ölümü tatmış olan anlayabiliyor... ne içinden çıkılmaz karmaşa... o zamanlarda herkes bir tek şey için toplanıyor... ACI! NaKHaR







