12 Aralık 2014



KAHIR AMAN!

Sen de bir masalsan çocuk,
Kahraman arıyorsan kendine,
Agnostik ilişkiler kuruyorsan
Ve mizacın dağılıyorsa her gülüşünde;
İnsansın…

Savuruyorsa hayat, hırpalanıyorsan!
İnadına tokatlara çeviriyorsan yüzünü,
Bir çileyle mıhlanıyorsan
Ve cennet kokuyorsa kanın;
İsa’sın!

Haykırmıyorsan,
Eline vurana veriyorsan ekmeğini,
Kıvrılmıyorsa dudakların ve gözükmüyorsa dişlerin gülerken,
Geldim gördüm, yaşadım öldümse onca yıl yaptığın;
Mutlu değil, bedbahtsın!

Mitlere inanmışsan,
Saçında bit, kafanda örümcekse taşıdığın,
Son kuruşunu atıyorsan dilek kuyusuna
Ve metelik dahi kalmamışsa kurşun sıkacağın;
Koca bir sıfırsın!

Sen de bir masalsan çocuk,
Kahraman arıyorsan kendine,
Dilden dile dolaşmıyorsa adın
Ve bir dostun yoksa ayna tutacak yüzüne;
Enkarnasyon bekleyen
Anka kuşu gibi yanmışsın! 

Kahramanın kim?
Elbet anlarsın! N

2 yorum:

Kaan Arer dedi ki...

Ama yaaaaa çok özeniyorum böyle güzel şeyler yazamıyorum diye. Yüne muhteşem. Delicesine sevdim. Unutmayayım da bu ay ki toplantıda sana okuyayım bu şiiri..

Nakhar G.Y.A dedi ki...

@Kaan Arer; Beğenmene sevindim... Lisede edebiyat hocam: "iyi yazıyorsun ama lafı çok uzatıyorsun" derdi. Al sana bir ipucu ;-) bu iki etti, okumak istersen dinlemekten keyif alırım... :)